Alanine Aminotransferase, Serum
ALT، گلوتامیک پیرووات ترانس آمیناز، GPT، SGPT، ترانس آمیناز
افزایش این آنزیم در موارد هپاتیت و شوک تا 10 برابر هم می‏رسد. بیشترین مقدار این آنزیم بطور طبیعی در کبد یافت می‏شود.
فعالیت بدنی شدید سبب افزایش ALT می‏گردد.
سرم، از پلاسما نیز می‏توان استفاده کرد.
لوله درب قرمز (لخته) یا درب سبز (هپارین) برای جمع‏آوری پلاسما.
نمونه خون کامل به مدت 12 تا 24 ساعت پایدار است اما بعد از آن به علت آزاد شدن آنزیم از گلبول‏های قرمز به تدریج افزایش پیدا می‏کند. ALT در سرم و در درجه حرارت یخچال تا 3 هفته پایدار است ولی در صورت انجماد کاهش قابل ملاحظه می‏یابد.
در شیرخواران و سالخوردگان طبیعی کمی بیشتر از افراد بالغ است.
* مردان: units/L 40-10 (mkat/L 68/0-17/0)
* زنان: units/L 35-8 (mkat/L 6/0-14/0)
این آزمایش تست ارزیابی عملکرد کبدی است. ALT برای بررسی آسیب سلول‏های کبدی نسبت به انسداد صفراوی حساس‏تر است. ALT همچنین برای ضایعات کبدی اختصاصی‏تر از AST است. شایع‏ترین علت افزایش خفیف تا متوسط ALT، استئاتوز کبدی است. علل دیگر افزایش مزمن این آنزیم، سوء مصرف الکل، مصرف داروها، هپاتیت مزمن B و C، فیبروزکبدی، سیروز، هپاتیت اتوایمیون، هموکروماتوز، بیماری ویلسون و کمبود آلفا – یک – آنتی تریپسین می­باشد.
میزان فعالیت ALT در داخل گلبول‏ قرمز شش برابر سرم می‏باشد، بنابراین نمونه‏های دارای همولیز برای ارزیابی مناسب نیستند. افزایش ALT در آسیب‏های وارده به عضلات مخطط، رابدومیولیز، پلی میوزیت و درماتومیوزیت نیز دیده می‏شود اما در این بیماران علاوه بر ALT، CK نیز افزایش یافته و جهت بررسی این بیماران ترجیح داده می‏شود. ALT از AST در بیماری کبد الکلی از حساسیت کمتری برخوردار است و حتی ممکن است در این بیماران در محدوده طبیعی باشد. مقادیر افزایش یافته ALT در افراد چاق دیده شده است. اگرچه از این تست برای انتخاب بیماران مبتلا به هپاتیت C جهت درمان و بیوپسی کبدی استفاده می‏گردد، اما ALT بطور مداوم در هپاتیت C بالا نمی‏باشد. ورزش شدید به خصوص ورزش‏های قدرتی باعث افزایش ALT تا میزان 50% می‏شود.
بیماری‏های تیروئید ممکن است سبب افزایش متوسط ALT گردند. ALT با فعالیت بدنی افزایش یافته و دارای تغییرات روزانه و روز به روز می‏باشد. در نارسایی کلیه ممکن است ALT به صورت کاذب پایین باشد که منجر به عدم تشخیص آسیب کبد در افراد مبتلا می‏گردد.
مصرف تعداد اندکی از داروها در برخی روش‏های اندازه‏گیری سبب کاهش میزان ALT می‏گردد (مانند مترونیدازول) در حالی که داروهای بسیاری می‏توانند سبب افزایش ALT گردند که از این بین می‏توان به موارد زیر اشاره نمود: استامینوفن، آمپی­سیلین، آسیکلوویر، آلوپورینول، پنی‏سیلین، سیپروفلوکساسین، نیتروفورانتوئین، کتوکنازول، فلوکنازول، ایزونیازید، کاربامازپین، کاربن‎سیلین، سفوکسیتین، کلرامفنیکل، دی اتیل استیل بسترول، دوکسوروبیسین، اریترومایسین، استروژن، فلوتامید، فوروسماید، جنتامایسین، سیمواستاتین، مپروبامات، متوتروکسات، متیل دوپا، متیل تستوسترون، ناپروکسن، داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی، آسپیرین، فنوباربیتال، فنوتیازین، فنی­توئین، پروژسترون، پروپرانولول، پیرازین­آمید، ریفامپین، تیکارسیلین،تولبوتامید، تری­متوپریم، والپروئیک اسید، زیدوودین و غیره…
در موارد سوء مصرف موادی مانند استروئیدهای آنابولیک، کوکائین و اکستازی (3،4 متیلن­دی­اکسی مت­آمفتامین) فن­سیکلیدین، کلروفرم و حلال‏های حاوی تولوئن نیز افزایش سطح سرمی ALT دیده می‏شود.
اسپکتروفتومتری؛ واکنش‎‏های آنزیماتیک جفت شده که در آنها از NADH به عنوان محصول نهایی واکنش استفاده می‏شود.
نیمه عمر ALT حدود10±47 ساعت و تغییرات روز به روز 10 تا 30% است به نحوی که نتایج بعد از ظهر 45% بیشتر از اول صبح می‏باشد. مسمومیت کبدی با استامنیوفن در افراد الکلیک شدید می‏گردد ( سندرم الکل – استامنیوفن) که در این موارد اختلالات انعقادی و افزایش شدید ALT و AST نیز دیده می‏شود. در این موارد ALT و AST مقادیر بیشتر از units/L9000 دارند.
نسبت AST/ALT: در افراد مبتلا به هپاتیت الکلی این نسبت بطور مشخص حداقل بیشتر از 2 است. در مواردی که این نسبت بیشتر از 3 باشد، در بیشتر از 96% موارد، فرد مبتلا به بیماری کبد الکلی می‏باشد. نسبت بالای AST به ALT همچنین در بیماری حصبه نیز گزارش شده است. اگر این نسبت بین 5/0 تا 8/0 باشد بیشتر با هپاتیت ویروسی حاد یا مزمن روبرو هستیم.
اگر افزایش‌‌‌ ALT و AST کمتر از 5 برابر طبیعی بود بایستی ابتدا PT، آلبومین، شمارش گلبول­های خون همراه با تعداد پلاکت، سرولوژی هپاتیت‏های C,B,A، سطح سرمی آهن، TIBC و فریتین سنجیده شود. اگر این موارد طبیعی بود، مطالعات اضافی شامل سونوگرافی کبد، ANA، آنتی بادی ضد عضله صاف SMA))، سرولوپلاسمین و آلفا – یک – آنتی تریپسین انجام گردد و در صورت غیرطبیعی بودن این موارد اقدام به بیوپسی کبد گردد.
بطور کلی سطوح افزایش یافته ALT در هپاتیت، نکروز کبدی، ایسکمی کبد، سیروز، کلستاز، تومور کبد، داروهای هپاتوتوکسیک، یرقان انسدادی، سوختگی‎های شدید، تروما به عضلات مخطط، میوزیت، پانکراتیت، انفارکت میوکارد، منونوکلئوز عفونی و شوک قابل مشاهده خواهد بود.


نسخه قابل دانلود | نسخه قابل چاپ


بازگشت به لیست