Epstein – Bar Virus Serology
EBV Serology
از سه دهه قبل که EBV در کودکان اوگاندایی مبتلا به لنفوم بورکیت شناسایی شد، نقش ویروس علاوه بر منونوکلئوز عفونی در چندین بیماری دیگر نیز مطرح شده است. این بیماری­ها عبارتند از لوکوپلاکی مویی در زبان، کارسینوم نازوفارنکس، هیپرپلازی پلی‏کلونال لنفاوی، لنفوم به دنبال پیوند سلول بنیادی یا ارگان‏های توپر و سایر ماهیت‏های نئوپلاستیک. همچنین ارتباط با بعضی لنفوم‏های سلول T و بیماری هوچکین هم شناخته شده است. مبتلایان به ایدز در خطر عفونت با EBV و لنفوم هستند.
سرم؛ مغز استخوان (BM) برای تعیین کلونالیتی سلول­های لنفاوی آلوده شده با EBV از طریق Southern Blot؛ CSF؛ بافت (فروزن).
لوله درب قرمز برای سرولوژی سرم؛ لوله درب بنفش (EDTA) برای BM (در صورت اندیکاسیون).

, آلوده نشده, عفونت اخیر, عفونت قبلی
IgG anti – VCA, کمتر از 1:10 یا منفی, بیشتر از 1:10 یا مثبت, بیشتر یا مساوی 1:10 یا مثبت
IgM anti– VCA, کمتر از 1:10 یا منفی, بیشتر از 1:10 یا مثبت, کمتر یا مساوی 1:10 یا منفی
Anti – EBNA, کمتر از 1:5 یا منفی, کمتر از 1:5 یا منفی, بیشتر یا مساوی 1:5 یا مثبت
تشخیص عفونت EBV؛ ارزیابی منونوکلئوز هتروفیل منفی؛ سایر بیماریهای لنفوپرولیفراتیو؛ لنفوم‏ها از جمله لنفوم بورکیت و بیماری لنفوپرولیفراتیو X – linked.
علیرغم اقبال عمومی، این تست‏ها برای سندرم خستگی مزمن فاقد حساسیت و ویژگی هستند چرا که EBV بیشتر از 90% افراد را آلوده می‏کند و برای تمام عمر باقی می‏ماند و خستگی مزمن هم یک شکایت شایع در تمام دنیاست. در بیماران علامت‏دار دارای آنتی‏بادی هتروفیل که یافته‏های بالینی و مورفولوژی لنفوسیت، مطابق با منونوکلئوز عفونی است نیازی به انجام تست EBV نیست.
فلورسانت آنتی‏بادی غیرمستقیم (IFA)، ELISA.
EBV یک هرپس ویروس لنفوتروپیک انسانی حاوی DNA است که سلول­های اپی‏تلیال و لنفوسیت‏های B را آلوده کرده و سبب تحریک پرولیفراسیون لنفوسیت‏های B می‏شود. EBV سبب منونوکلئوز عفونی کلاسیک شده و با بیشتر از 90% موارد لنفوم بورکیت و تقریباً 100% موارد کارسینوم‏های نازوفارنژیال با تمایز ضعیف، یک زیرگروهی از کارسینوم‏های معده، اختلالات لنفوپرولیفراتیو در بیماران با نقص ایمنی، لوکوپلاکی مویی، لنفوم غیرهوچکینی در بیماران با نقص ایمنی مادرزادی یا اکتسابی، 60-40% از موارد بیماری هوچکین (در آمریکا) و تومورهای عضلات صاف در اطفال با ایمنی سرکوب شده همراه می‏باشد.
اکثریت موارد منونوکلئوز عفونی را می‏توان براساس یافته‏های بالینی، شمارش و مورفولوژی خون (لنفوسیتوز همراه با ویروسیت‏ها) و یک تست مثبت قراردادی (Davidsohn) برای سرولوژی (آنتی‏بادی هتروفیل) (تست غربالگری منونوکلئوز عفونی) تشخیص داد. هنگام پرزانتاسیون بیماری تا 20% موارد ممکن است هتروفیل منفی باشند ولی غالباً بعد از تکرار در چند روز بعد هتروفیل مثبت می‏شوند.
پاسخ سرولوژیک به EBV عبارت است از آنتی‏بادی ضد Early Antigen که معمولاً عمر کوتاهی دارد (حدود 2 هفته)، آنتی‏بادی­های IgM و IgG ضد Viral Capsid Antigen (VCA) و آنتی‏بادی‏های ضد Nuclear Antigen (EBNA) که از بین این‏ها VCA مفیدترین است. VCA–IgM در عرض هفت روز ظاهر شده و تا سه ماه باقی می‏ماند، VCA–IgG در عرض هفت روز ظاهر شده و تا آخر عمر باقی می‏ماند و EBNA–IgG در عرض سه هفته ظاهر شده و تا آخر عمر باقی می‏ماند. یک تیتر بالای VCA شاهد خوبی برای عفونت EBV است. از آنجایی که معمولاً در زمان علامت‏دار بودن بیمار، تیترها بالا هستند ممکن است اثبات چهار برابر شدن تیتر مقدور نباشد. از آنجایی که آنتی‏بادی ضد EBNA معمولاً سه هفته بعد از عفونت ایجاد می‏شود، وجود این آنتی‏بادی در طی یک بیماری حاد باید تشخیص‏های دیگری به غیر از منونوکلئوز عفونی EBV را در نظر بیاورد.


نسخه قابل دانلود | نسخه قابل چاپ


بازگشت به لیست