لغت تجمیعی متانفرینها شامل متانفرین و نورمتانفرین میشود که به ترتیب متابولیتهای O- متیله شدة کاتکول آمینهای اپینفرین و نوراپینفرین هستند. نئوپلاسمهای مترشحه کاتکول آمینها که عمدتاً از مدولای آدرنال منشأ میگیرند عبارتند از فئوکروموسیتوما، پاراگانگلیوما و نوروبلاستوما. اندازهگیری متانفرینها برای تشخیص فئوکروموسیتوما حساس بوده و در این بین، حتی استفاده از نسبت متانفرین به کراتینین در ادرار ممکن است بهتر هم باشد.
تمامی غذاهای حاوی متیلگزانتین به مدت 24 ساعت نباید مصرف شوند. بسیاری از داروها هم تداخل دارند.
ادرار 24 ساعت؛ پلاسما
ظرف پلاستیکی ادرار؛ لوله درب بنفش (EDTA)
○ ادرار: mL 25 اسیداستیک 50% در ابتدای جمعآوری به ظرف اضافه شود ولی برای کودکان زیر 5 سال mL 15 کفایت میکند. از ادرار 24 ساعته mL 50 برای آزمایش بردارید. ○ خون: بیمار حداقل 20 دقیقه در حالت خوابیده به پشت استراحت کرده سپس اقدام به خونگیری شود. از خون شریانی هم میتوان استفاده کرد. خون گرفته شده به لولة حاوی EDTA که از قبل سرد شده منتقل و در عرض 30 دقیقه سانتریفیوژ شود. طریقه نگهداری: ادرار جمعآوری شده را در جای سرد نگه دارید، پلاسما را تا زمان انجام تست منجمد نگه دارید.
* ادرار: متانفرینها: کمتر از mg/24h 3/1 نسبت متانفرین به کراتینین در ادرار: مردان 074/0 ± 152/0؛ زنان 09/0 ± 181/0؛ حد بالایی طبیعی 354/0 * پلاسما: نورمتانفرین کمتر از nmol/L 9/0 متانفرین کمتر از nmol/L 5/0
اندازهگیری متانفرینها معمولاً برای تشخیص فئوکروموسیتوما انجام میشود. با استفاده از روشهای موجود، غلظت طبیعی پلاسما شاهد قوی به ضرر فئوکروموسیتوما خواهد بود.
در جمعآوریهای ادرار، تخمین کمتر یا بیشتر زمان جمعآوری نمونه ادرار همچنان مشکلساز باقی مانده است. احتمال نتایج منفی کاذب ادراری وجود دارد مثل تداخل با متیل گلوکامین که از آن به عنوان کنتراست در رادیوگرافی استفاده میشود. نتایج مثبت کاذب ادراری هم محتمل خواهد بود که نتایج باید با تکرار آزمایش، عکسبرداری یا سایر موارد (مثل کاتکول آمینها و VMA ادراری) تأیید شود. استرس و ورزش شدید و اضطراب حاد هم ممکن است سبب بالا رفتن این مواد شوند.
داروهایی که ممکن است سطح کاتکول آمینهای ادرار را بالا ببرند عبارتند از الکل، آمینوفیلین، کافئین، کلرال هیدرات، مصرف طولانی مدت کلونیدین، مواد حاجب رادیوگرافی حاوی ید، دیسولفیرام، اپینفرین، اریترومایسین، انسولین، متیل دوپا، اسیدنیکوتینیک، نیتروگلیسرین، کینیدین، ریبوفلاوین و تتراسایکلین. داروهایی که ممکن است سطح کاتکول آمینها را کاهش دهند گوانتیدین، رزرپین و سالیسیلاتها هستند.
کروماتوگرافی مایع با ردیابی الکتروشیمیایی (روش ارجح)؛ GC؛ HPLC؛ روشهای رادیوآنزیماتیک و سنجش ایمنی. حساسترین تست غربالگری ادرار برای فئوکروموسیتوم، اندازهگیری متانفرینهای توتال ادرار است که به روش HPLC انجام میشود که میزان آن در بالغین کمتر از mg/24h 2 است، یعنی متانفرین تا mg/24h 4/0 و نورمتانفرین تا mg/24h 9/0
از آنجایی که ترشح از فئوکروموسیتوم معمولاً اپیزودیک است، سطح کاتکول آمین پلاسما در پریودهای بدون علامت بیمار ممکن است طبیعی شده در حالی که احتمالاً متانفرینهای توتال ادراری که در 24 ساعت جمعآوری شدهاند غیرطبیعی خواهند بود. از سوی دیگر یک تومور میتواند به صورت متناوب فعال باشد. آنالیز نمونههای ادرار 24 ساعت برای کاتکول آمینها، VMA و متانفرینها نسبت به ادرار راندوم ارجح میباشند.
